Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad 6

Po 52 tygodniach redukcja w stosunku do wartości wyjściowej wyniosła 1,3% w grupie dwufazowej, 1,4% w grupie posiłkowej i 0,8% w grupie podstawowej (Figura 2A i 2B). W tym czasie różnica pomiędzy poziomami 7,3% w grupie dwufazowej i 7,2% w grupie posiłkowej była nieistotna (P = 0,08), ale poziom był wyższy (7,6%) w grupie podstawowej (p <0,001 dla oba porównania z grupą podstawową) (Tabela 2 i Figura 2A i Figura 3A). Drugorzędne wyniki
Odsetek pacjentów z poziomem hemoglobiny glikowanej 6,5% lub mniej po roku różnił się pomiędzy grupami (p <0,001 dla wszystkich porównań). Proporcje pacjentów w grupie dwufazowej (17,0%) i grupie posiłkowej (23,9%) nie różniły się istotnie (P = 0,08), ale odsetek w grupie podstawowej był niższy (8,1%) niż w każdej innej grupie ( P = 0,001 dla porównania z grupą dwufazową i P <0,001 dla porównania z grupą prandialną). Odpowiednie proporcje pacjentów z poziomem hemoglobiny glikowanej 7,0% lub mniej również różniły się istotnie pomiędzy grupą podstawową (27,8%) i każdą z dwóch innych grup (grupa dwufazowa, 41,7%, grupa posiłkowa, 48,7%, P <0,001 dla oba porównania). Wśród pacjentów z poziomem glikowanej hemoglobiny wynoszącym 6,5% lub mniej, proporcje bez hipoglikemii (stopnia 2 lub więcej) w tygodniach 48 do 52 wynosiły 21 z 40 (52,5%), 25 z 57 (43,9%) i 15 z 19 (78,9 %) odpowiednio w grupach dwufazowych, posiłkowych i podstawowych (P = 0,001).
Wśród pacjentów z wyjściowym poziomem hemoglobiny glikowanej 8,5% lub mniej, nie było znaczącej różnicy w prawdopodobieństwie osiągnięcia wartości 6,5% lub mniej między grupą z posiłkiem a grupą dwufazową (iloraz szans dla grupy posiłkowej, 1,76; przedział ufności [CI], 0,96 do 3,26, P = 0,07) lub między grupą podstawową a grupą dwufazową (iloraz szans dla grupy podstawowej, 0,50, 95% CI, 0,24 do 1,03, P = 0,06). Pacjenci z wyjściowym poziomem hemoglobiny glikowanej ponad 8,5% mieli mniejszą szansę na osiągnięcie wartości 6,5% lub mniejszej w grupie podstawowej niż w grupie dwufazowej (iloraz szans dla grupy podstawowej, 0,21; 95% CI, 0,07 do 0,65; P = 0,007), ale pacjenci z grupy leczonej prandialem nie różniły się istotnie od pacjentów z grupy dwufazowej (iloraz szans dla grupy posiłkowej, 1,24; 95% CI, 0,62 do 2,51; P = 0,54).
Pacjenci na ogół przybierali na wadze we wszystkich schematach, z większym wzrostem w grupie posiłkowej niż w grupie dwufazowej iw grupie dwufazowej niż w grupie podstawowej (Figura 2C i Figura 3A i Tabela 2). Wyniki były podobne u pacjentów z poziomem glikowanej hemoglobiny wynoszącym 6,5% lub mniej po 52 tygodniach.
Własnie zmierzone profile glukozy włośniczkowej uległy poprawie w przypadku wszystkich schematów (fig. 2D i fig. 3A), ale ogólne wartości średnie i te zarejestrowane o 3 rano nie różniły się istotnie (tabela 2). Zmniejszenie średniej wartości glikemii na czczo było większe w grupie podstawowej niż w grupie dwufazowej i większe w grupie dwufazowej niż w grupie posiłkowej. Odwrotnie, zmniejszenie średniej glikemii poposiłkowej było większe w grupie posiłkowej niż w grupie dwufazowej i większe w grupie dwufazowej niż w grupie podstawowej.
Średnie dawki insuliny stale rosły w ciągu roku (ryc. 2E)
[patrz też: kardiolog ciechanów, dyzury aptek malbork, urolog ciechanów ]