Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2

Dodawanie insuliny do leczenia doustnego w cukrzycy typu 2 jest zwyczajowe, gdy kontrola glikemii jest suboptymalna, chociaż dowody na poparcie określonych reżimów insuliny są ograniczone. Metody
W otwartej, kontrolowanej, wieloośrodkowej próbie losowo przydzielono 708 pacjentów z suboptymalnym poziomem hemoglobiny glikowanej (7,0 do 10,0%), którzy otrzymywali maksymalnie tolerowane dawki metforminy i sulfonylomocznika w celu otrzymania dwufazowej insuliny aspart dwa razy na dobę, insuliny aspart trzypasowej razy dziennie lub podstawowa insulina detemir raz na dobę (dwa razy w razie potrzeby). Pomiary końcowe po roku były średnim poziomem hemoglobiny glikowanej, odsetkiem pacjentów z poziomem glikowanej hemoglobiny wynoszącym 6,5% lub mniej, odsetkiem hipoglikemii i przyrostem masy ciała.
Wyniki
Po roku średni poziom hemoglobiny glikowanej był podobny w grupie dwufazowej (7,3%) i grupie posiłkowej (7,2%) (P = 0,08), ale wyższy w grupie podstawowej (7,6%, P <0,001 dla obu porównań). Odpowiednie proporcje pacjentów z poziomem glikowanej hemoglobiny wynoszącym 6,5% lub mniej wynosiły 17,0%, 23,9% i 8,1%; odpowiednio średnia liczba zdarzeń hipoglikemicznych na pacjenta na rok wynosiła 5,7, 12,0 i 2,3; i odpowiednie średnie przyrosty masy ciała wynosiły 4,7 kg, 5,7 kg i 1,9 kg. Częstotliwość zdarzeń niepożądanych była podobna w trzech grupach.
Wnioski
Pojedyncza formulacja analogu insuliny dodawana do metforminy i sulfonylomocznika dawała poziom glikowanej hemoglobiny na poziomie 6,5% lub mniejszym u mniejszości pacjentów po roku. Dodatek dwufazowej lub posiłkowej insuliny aspart zmniejszał poziomy bardziej niż dodatek podstawowej insuliny detemir, ale wiązał się z większym ryzykiem hipoglikemii i przyrostu masy ciała. (Numer kontrolowanych prób bieżących, ISRCTN51125379.)
Wprowadzenie
Cukrzyca typu 2 jest stanem progresywnym, w którym poziom hemoglobiny glikowanej wzrasta nieubłaganie w czasie, a funkcja komórek beta maleje.1,2 Utrzymanie prawie prawidłowego poziomu glukozy we krwi zmniejsza ryzyko powikłań cukrzycowych3-5, ale jest trudne do osiągnięcia, pomimo podawania zwiększających się dawek doustnych leków przeciwcukrzycowych, takich jak metformina, pochodne sulfonylomocznika i tiazolidynodiony.6-8 Większość pacjentów ostatecznie wymaga insuliny 6, która zwykle jest dodawana, gdy kontrola glikemii z zastosowaniem schematu doustnych środków przeciwcukrzycowych staje się nieoptymalna.9 Dodatek insuliny może spowodować klinicznie istotną poprawę poziomu hemoglobiny glikowanej pacjenta.10 Jednak wielu pacjentów nie osiąga celów dla hemoglobiny glikowanej 6 przy zastosowaniu konwencjonalnych schematów insulinowych i często występują obawy dotyczące hipoglikemii i przyrostu masy ciała. Brakowało bezpośrednich, bezpośrednich porównań różnych schematów analogów insuliny z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi.
Traktowanie celu w cukrzycy typu 2 (4-T) to 3-letnie, wieloośrodkowe, otwarte, randomizowane, kontrolowane badanie kliniczne. Przedstawiamy wyniki pierwszego roku, w którym porównywano skuteczność i bezpieczeństwo dodawania analogowej dwufazowej, poposiłkowej lub podstawowej insuliny do leczenia pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy mieli suboptymalną kontrolę glikemii podczas otrzymywania maksymalnie tolerowanych dawek metforminy i sulfonylomocznika.
Metody
Pacjenci
Od listopada 2004 r. Do 31 lipca 2006 r. Rekrutowaliśmy mężczyzn i kobiety w wieku 18 lat lub starszych, którzy cierpieli na cukrzycę typu 2 przez co najmniej 12 miesięcy i którzy nie byli leczeni insuliną
[przypisy: praca dla lekarza warszawa, lekarstwo w zebie przed plombowaniem, implanty kielce ]