Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad 8

W naszym badaniu trzy schematy preparatów pojedynczej insuliny wykazały ograniczoną zdolność do osiągnięcia celów dla hemoglobiny glikowanej, chociaż wyniki w grupie dwufazowej były podobne do wyników uzyskanych w innych badaniach.19,20,27 Stosowanie się do zalecanych dawek insuliny był jednolicie dobry dla wszystkich schematów, ale algorytm zastosowany w naszym badaniu (Tabela Dodatku Uzupełniającego) nie zwiększał dawek insuliny, jeśli hipoglikemia (stopień 2 lub więcej) była zgłaszana w klinicznie istotnym okresie czasu. Jednak dawki insuliny nadal wzrastały w ciągu roku, czemu towarzyszył wzrost masy ciała, ale nie powodowały wzrostu częstości hipoglikemii i stabilnego poziomu hemoglobiny glikowanej. Redukcje poziomu hemoglobiny glikowanej w grupie podstawowej były mniej korzystne niż w grupie dwufazowej i grupie posiłkowej, a także w grupach z podobnymi badaniami. Większość innych badań analogowej insuliny bazowej wykorzystywała insulinę glargine, 18,19,21,26,28,29, niektóre stosowały w przybliżeniu dwukrotność częstości miareczkowania, w porównaniu z naszym badaniem.18,20,22 Niewiele badań do tej pory wykorzystało detemir w cukrzyca typu 2 [13,22,30] Nasze badanie zostało zaprojektowane w celu oceny zalecanego schematu podawania leku w schemacie raz na dobę w cukrzycy typu 2, ale w razie potrzeby obejmowało podanie protokołu w postaci drugiej dawki. Niedawne badanie, w którym zastosowano dwa razy dziennie detemir, pozwoliło uzyskać lepsze wyniki glikemii, 22 ale żadna z prób nie porównała tych dwóch schematów detemiru. Czytaj dalej Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad 8

Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad 7

Po 52 tygodniach dawki były podobne w grupie dwufazowej i grupie podstawowej, ale wyższe w grupie posiłkowej (tabela 2). Mediana częstości występowania hipoglikemii (stopnia 2 lub więcej) różniła się nieznacznie w okresie 52 tygodni, ale była wyższa w grupie posiłkowej niż w grupie dwufazowej i wyższa w grupie dwufazowej niż w grupie podstawowej (ryc. 2F oraz ryc. 3B i tabela 2). ). Czytaj dalej Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad 7

Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad 6

Po 52 tygodniach redukcja w stosunku do wartości wyjściowej wyniosła 1,3% w grupie dwufazowej, 1,4% w grupie posiłkowej i 0,8% w grupie podstawowej (Figura 2A i 2B). W tym czasie różnica pomiędzy poziomami 7,3% w grupie dwufazowej i 7,2% w grupie posiłkowej była nieistotna (P = 0,08), ale poziom był wyższy (7,6%) w grupie podstawowej (p <0,001 dla oba porównania z grupą podstawową) (Tabela 2 i Figura 2A i Figura 3A). Drugorzędne wyniki
Odsetek pacjentów z poziomem hemoglobiny glikowanej 6,5% lub mniej po roku różnił się pomiędzy grupami (p <0,001 dla wszystkich porównań). Proporcje pacjentów w grupie dwufazowej (17,0%) i grupie posiłkowej (23,9%) nie różniły się istotnie (P = 0,08), ale odsetek w grupie podstawowej był niższy (8,1%) niż w każdej innej grupie ( P = 0,001 dla porównania z grupą dwufazową i P <0,001 dla porównania z grupą prandialną). Odpowiednie proporcje pacjentów z poziomem hemoglobiny glikowanej 7,0% lub mniej również różniły się istotnie pomiędzy grupą podstawową (27,8%) i każdą z dwóch innych grup (grupa dwufazowa, 41,7%, grupa posiłkowa, 48,7%, P <0,001 dla oba porównania). Czytaj dalej Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad 6

Lokalne odnowienie dystrofiny za pomocą antysensownego oligonukleotydu PRO051 ad

W rezultacie w eksonie 51 powstaje kodon stop, który przedwcześnie przerywa syntezę dystrofiny. Specyficzne dla sekwencji wiązanie wewnętrznego antysensownego oligonukleotydu PRO051 z eksonem koliduje z prawidłowym włączeniem egzonu 51 podczas splicingu, tak że egzon jest faktycznie pomijany (panel B). Przywraca to otwartą ramkę odczytu transkryptu i umożliwia syntezę dystrofiny podobnej do tej u pacjentów z dystrofią mięśniową Beckera (BMD). Do 50% pacjentów z dystrofią mięśniową Duchenne a wykazuje dowody na istnienie rzadkich, dystrofinowo pozytywnych włókien (włókien rewersyjnych) spowodowanych spontanicznym, klonalnym, przywracającym ramkę pomijaniem odcinków eksonów. 13-16 To odkrycie skłoniło do zbadania potencjału do terapeutycznego przekształcenia dystrofii mięśni Duchenne a w jej najbliższy odpowiednik w ramce (tj. Czytaj dalej Lokalne odnowienie dystrofiny za pomocą antysensownego oligonukleotydu PRO051 ad

Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad 5

Jednak z tych pacjentów 13 z grupy posiłkowej (5,4%) wycofało się z badania, w porównaniu z 4 w grupie dwufazowej (1,7%) i 3 w grupie podstawowej (1,3%) (p <0,002 dla wszystkich porównań) . Demograficzne, antropometryczne i metaboliczne cechy 40 pacjentów, którzy nie ukończyli badania (ryc. 1) różniły się od tych u pacjentów, którzy kontynuowali tylko tym, że mieli niższy medianowy poziom triglicerydów (113 vs 137 mg na decylitr [1,3 vs. 1,6 mmol na litr], P = 0,02). Początkowe dawki insuliny wynosiły od 2 do 76 IU na dzień. Czytaj dalej Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad 5

Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 czesc 4

Drugorzędne wyniki to odsetek pacjentów z poziomem hemoglobiny glikowanej 6,5% lub mniej, odsetek pacjentów z poziomem hemoglobiny glikowanej 6,5% lub mniej, ale bez hipoglikemii (stopień 2 lub więcej) w tygodniach 48 do 52, wskaźnik hipoglikemia, przyrost masy ciała, ośmiopunktowy, samodzielnie oznaczany profil glukozy kapilarnej, odsetek pacjentów wymagających insuliny detemir dwa razy na dobę, odsetek pacjentów z niedopuszczalną hiperglikemią, stosunek albuminy do kreatyniny i jakość życia. Analiza statystyczna
Wyliczyliśmy, że 198 pacjentów na grupę badaną musiałoby zostać zapisanych, aby wykryć absolutną różnicę 0,4% w osiąganym poziomie hemoglobiny glikowanej, przyjmując SD na poziomie 1,1% na podstawie danych z badań dotyczących insuliny detemir, 13 z mocą 95 %. Celem rekrutacji było 700 pacjentów (233 na grupę), co pozwoliło na 15% przerwanie leczenia.
Brakujące dane zostały przypisane za pomocą wielozadaniowej techniki Monte Carlo Bayesian Markowa.14 Wszystkie analizy skorygowano w zależności od centrum klinicznego. Modele regresji mieszanej15 zastosowano do danych ciągłych, z wartościami wyjściowymi, doustnymi środkami przeciwcukrzycowymi i poziomami hemoglobiny glikowanej jako współzmiennymi. Czytaj dalej Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 czesc 4

Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 cd

Dla każdej wizyty i kontaktu telefonicznego, pacjenci byli proszeni o wykonanie z wyprzedzeniem trzech profili glukozy kapilarnej (Medisense Optium, Abbott) otrzymanych przed śniadaniem i przed wieczornym posiłkiem dla pacjentów w grupach dwufazowych i podstawowych oraz przed posiłkami i 2 godziny po posiłkach oraz w pora snu w grupie prandialnej. Stosując te odczyty glukozy i zgłaszaną przez siebie hipoglikemię, system zarządzania próbami zasugerował zmiany dawek insuliny, mające na celu wartości przed posiłkami 72 do 99 mg na decylitr (4,0 do 5,5 mmol na litr) i wartości 2 godziny po posiłkach 90 do 126 mg na decylitr (5,0 do 7,0 mmol na litr). Zalecono poranną dawkę podstawową, gdy odczyty glukozy były przed śniadaniem, ale nie przed wieczornym posiłkiem, a kiedy nocna hipoglikemia ograniczała dawki przed snem (szczegółowe informacje znajdują się w Tabeli dodatku dodatkowego, dostępnej wraz z pełnym tekstem tego artykuł na www.nejm.org). Badacze i pacjenci zostali zachęceni do zmiany zalecanych dawek insuliny, jeśli taka zmiana została uznana za odpowiednią, oraz do zmiany dawek między wizytami, jeśli to konieczne. Hipoglikemię zaklasyfikowano jako stopień 1, jeśli pacjent miał objawy z samodzielnie zmierzonym poziomem glukozy we krwi włośniczkowej 56 mg na decylitr (3,1 mmol na litr) lub więcej, stopień 2 (podrzędny), jeśli pacjent miał objawy z samodzielnie zmierzoną glukozą włośniczkową poziom mniejszy niż 56 mg na decylitr lub stopień 3 (większy), jeśli wymagana była pomoc strony trzeciej. Czytaj dalej Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 cd

Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad

Rekrutacja odbyła się w 58 centrach klinicznych w Irlandii i Wielkiej Brytanii. Wszyscy pacjenci mieli nieoptymalną kontrolę glikemii (stężenie hemoglobiny glikowanej 7,0 do 10,0%) podczas przyjmowania maksymalnie tolerowanych dawek metforminy i pochodnej sulfonylomocznika przez co najmniej 4 miesiące (lub jednego czynnika, jeśli inny nie był tolerowany) i miały wskaźnik masy ciała ( waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach) 40,0 lub mniej. Kryteriami wyłączającymi były: historia leczenia tiazolidynodionem lub potrójne doustne leczenie przeciwcukrzycowe w ciągu ostatnich 6 miesięcy, retinopatia zagrażająca wzrokowi, stężenie kreatyniny w osoczu 1,47 mg na decylitr (130 .mol na litr) lub więcej, choroba serca (historia niestabilnej dławicy piersiowej) lub zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 6 miesięcy lub zastoinowa niewydolność serca w New York Heart Association w klasie III, IV), choroba wątroby lub poziom aminotransferazy alaninowej co najmniej dwa razy wyżej niż górna granica prawidłowego zakresu, nieświadomość hipoglikemii lub nawracających hipoglikemia, przewidywane zmiany w jednoczesnym przyjmowaniu leków wpływających na regulację glukozy, niekontrolowane nadciśnienie (ciśnienie skurczowe> 180 mm Hg lub ciśnienie rozkurczowe .105 mm Hg) oraz prawdopodobieństwo ciąży. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę i potwierdzili gotowość do wstrzyknięcia insuliny oraz wykonywania samodzielnej kontroli glukozy. Protokół został zatwierdzony przez lokalne i krajowe instytucje odpowiedzialne za etykę i regulacje i został wdrożony zgodnie z wytycznymi Deklaracji Helsińskiej i Dobrej Praktyki Klinicznej. Czytaj dalej Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2 ad

Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2

Dodawanie insuliny do leczenia doustnego w cukrzycy typu 2 jest zwyczajowe, gdy kontrola glikemii jest suboptymalna, chociaż dowody na poparcie określonych reżimów insuliny są ograniczone. Metody
W otwartej, kontrolowanej, wieloośrodkowej próbie losowo przydzielono 708 pacjentów z suboptymalnym poziomem hemoglobiny glikowanej (7,0 do 10,0%), którzy otrzymywali maksymalnie tolerowane dawki metforminy i sulfonylomocznika w celu otrzymania dwufazowej insuliny aspart dwa razy na dobę, insuliny aspart trzypasowej razy dziennie lub podstawowa insulina detemir raz na dobę (dwa razy w razie potrzeby). Pomiary końcowe po roku były średnim poziomem hemoglobiny glikowanej, odsetkiem pacjentów z poziomem glikowanej hemoglobiny wynoszącym 6,5% lub mniej, odsetkiem hipoglikemii i przyrostem masy ciała.
Wyniki
Po roku średni poziom hemoglobiny glikowanej był podobny w grupie dwufazowej (7,3%) i grupie posiłkowej (7,2%) (P = 0,08), ale wyższy w grupie podstawowej (7,6%, P <0,001 dla obu porównań). Odpowiednie proporcje pacjentów z poziomem glikowanej hemoglobiny wynoszącym 6,5% lub mniej wynosiły 17,0%, 23,9% i 8,1%; odpowiednio średnia liczba zdarzeń hipoglikemicznych na pacjenta na rok wynosiła 5,7, 12,0 i 2,3; i odpowiednie średnie przyrosty masy ciała wynosiły 4,7 kg, 5,7 kg i 1,9 kg. Czytaj dalej Dodanie dwufazowej, prandialnej lub podstawowej insuliny do terapii doustnej w cukrzycy typu 2

Cisplatyna, fluorouracyl i docetaksel w nieresekcyjnym raku głowy i szyi ad 7

Pacjenci leczeni TPF mieli zmniejszenie o 28% ryzyka progresji lub śmierci choroby, w porównaniu z tymi, którzy otrzymali PF. Mieli także wydłużenie o 2,8 miesiąca w przypadku mediany czasu przeżycia bez progresji. Wynik ten był związany ze znaczną poprawą ogólnego czasu przeżycia, ogólnego odsetka odpowiedzi i czasu do niepowodzenia leczenia. Pacjenci z grupy TPF mieli zmniejszenie o 27% ryzyka zgonu, poprawę medianowego całkowitego przeżycia o 4,3 miesiąca i bezwzględny wzrost 3-letniego przeżycia o 10,9%. Wybór schematu TPF, który zastosowano w tym badaniu fazy 3, był oparty na wynikach wcześniejszego badania fazy i 2 czterech cykli TPF stosowanego jako chemioterapia indukcyjna w podobnej populacji pacjentów.16 Mediana przeżywalności wśród 48 pacjentów leczonych w to badanie było 18,5 miesięcy; wskaźnik przeżycia po 12, 24 i 36 miesiącach wynosił odpowiednio 69%, 41% i 31%. Czytaj dalej Cisplatyna, fluorouracyl i docetaksel w nieresekcyjnym raku głowy i szyi ad 7