Kolejny sukces szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A ad

Jednak w czerwcu 2007 r. Nowa strategia profilaktyki poekspozycyjnej została zatwierdzona przez ACIP.4 Strategia ta obejmowała użycie szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A zamiast immunoglobuliny do profilaktyki poekspozycyjnej. Co się zmieniło. Na podstawie zachęcających wyników od badaczy w Stanach Zjednoczonych, którzy stosowali szczepionkę przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A jako profilaktykę poekspozycyjną w modelach zwierzęcych, 5 w 1997 r. Sagliocca i wsp. Czytaj dalej Kolejny sukces szczepionki przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu A ad

Cisplatyna i fluorouracyl same lub z docetakselem w raku głowy i szyi

Randomizowana faza III próby leczenia raka płaskonabłonkowego głowy i szyi porównywała chemoterapię indukcyjną z docetakselem plus cisplatyną i fluorouracylem (TPF) z cisplatyną i fluorouracylem (PF), a następnie chemioradioterapią. Metody
Losowo przydzielono 501 pacjentów (u wszystkich z nich wystąpił stopień III lub IV choroby bez przerzutów odległych i nowotworów uznawanych za nieresekcyjnych lub kwalifikujących się do leczenia narządów) do otrzymywania chemioterapii indukcyjnej TPF lub PF, a następnie chemioradioterapia z cotygodniową terapią karboplatyną i radioterapią przez 5 dni w tygodniu. Pierwszorzędowym punktem końcowym było całkowite przeżycie.
Wyniki
Z co najmniej 2-letnim okresem obserwacji (.3 lat dla 69% pacjentów), istotnie więcej pacjentów przeżyło w grupie TPF niż w grupie PF (współczynnik ryzyka zgonu, 0,70; p = 0,006). Szacunkowe przeżycie całkowite po 3 latach wyniosło 62% w grupie TPF i 48% w grupie PF; mediana całkowitego przeżycia wynosiła odpowiednio 71 miesięcy i 30 miesięcy (p = 0,006). Czytaj dalej Cisplatyna i fluorouracyl same lub z docetakselem w raku głowy i szyi

Cisplatyna i fluorouracyl same lub z docetakselem w raku głowy i szyi ad 7

W analizach podgrup we wszystkich lokalizacjach pierwotnych nowotworów i zaawansowanych stadiach węzłowych obserwowano stałą korzyść w zakresie przeżycia, ale różnica nie była statystycznie istotna. Pacjenci z grupy TPF wykazywali znaczące zmniejszenie zgłaszanej niewydolności lokoregionalnej, ale w porównaniu z PF wpływ TPF na odległe przerzuty nie różnił się istotnie. Leczenie za pomocą TPF było związane z nieistotnym spadkiem zapalenia błony śluzowej i chociaż było więcej mielotoksyczności w grupie TPF niż w grupie PF, było znacznie mniej opóźnień w leczeniu w grupie TPF, odzwierciedlając zmniejszone ogólne efekty toksyczne. Chemioterapia indukcyjna PF poprawia przeżywalność w nieresekcyjnym raku płaskonabłonkowym głowy i szyi9-11 i jest skuteczna jako terapia zachowawcza narządów dla krtani i gardła dolnego .4,5,8,26 Jednak chemioradioterapia stała się standardem opieki dla ostatecznego leczenia. Niedawna analiza jedynego badania III fazy, w którym porównano chemioterapię indukcyjną, chemioradioterapię i radioterapię, wykazała, że chemioterapia indukcyjna PF była równoważna chemioradioterapii opartej na cisplatynie, i oba znacznie lepsze niż sama radioterapia w kategoriach 5-letniego przeżycia z nietkniętą krtani.4 Całkowite przeżycie było lepsze przy indukcji PF, ale nie różniło się istotnie od przeżycia z chemioradioterapią lub radioterapią.4
Kolejny projekt badania TAX 324 był oparty na wynikach poprzednich badań fazy 2 i 3, w których stosowano intensywne strategie indukcji, a następnie samą radioterapię; w tych badaniach wykazano znaczącą liczbę miejscowych porażek, ale niewiele było odległych przerzutów. Czytaj dalej Cisplatyna i fluorouracyl same lub z docetakselem w raku głowy i szyi ad 7

Cisplatyna, fluorouracyl i docetaksel w nieresekcyjnym raku głowy i szyi ad 5

Populacja bezpieczeństwa obejmowała tylko pacjentów, którzy otrzymali losowo przydzielone leczenie. Wszyscy pacjenci byli obserwowani aż do śmierci. Pacjenci z postępującą chorobą w dowolnym momencie byli kierowani do onkologa radioterapii zgodnie z polityką instytucji i byli przestrzegani tylko w celu przeżycia.
Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Czytaj dalej Cisplatyna, fluorouracyl i docetaksel w nieresekcyjnym raku głowy i szyi ad 5

Oxford Textbook of Hepatology Clinical

Publikacja tego dwumiejscowego podręcznika hepatologii potwierdza gwałtownie rozszerzającą się wiedzę na temat funkcji i dysfunkcji wątroby. Ten nowy podręcznik różni się od innych dotyczących chorób wątroby pod względem organizacji, zakresu i wielkości. W przeciwieństwie do innych, takich jak te zredagowane przez Schiffa i Schiffa (Diseases of the Liver, wyd. 7, Philadelphia: JB Lippincott, 1993) oraz Zakim and Boyer (Hepatology: A Text of Liver Disease, 2. wydanie, Philadelphia: WB Saunders, 1990), które obejmują odpowiednio 44 i 61 rozdziałów, Oxford Textbook of Clinical Hepatology ma 31 sekcji. Czytaj dalej Oxford Textbook of Hepatology Clinical

Encefalopatia wątrobowa

Ostatni przegląd encefalopatii wątrobowej, problem kliniczny, w którym spotykają się dwie odrębne dyscypliny, został napisany przez hepatologa ponad dziesięć lat temu; był krytykowany za zaniedbania neurochemiczne. Teraz Lockwood, neurolog i specjalista medycyny nuklearnej, napisał krótką monografię obejmującą najnowsze osiągnięcia w tej dziedzinie. Udało się w niektórych aspektach, podczas gdy w innych nie. Kontrowersje scharakteryzowały badania nad encefalopatią wątrobową. Spośród dziewięciu rozdziałów tej książki, pięć dotyczy różnych kandydatów na neurotoksyny, które były badane w ciągu ostatnich czterech dekad. Czytaj dalej Encefalopatia wątrobowa

Wczesne rozpoznawanie raka wątrobowokomórkowego w oparciu o zmienione profile alfa-fetoproteiny ad 5

Spośród 23 pacjentów z marskością wątroby, którzy mieli stężenie alfa-fetoproteiny w surowicy poniżej 30 ng na mililitr i u których rozwinął się później rak wątrobowokomórkowy, 12 miało stężenia alfa-fetoproteiny w surowicy 30 ng na mililitr lub więcej w czasie guza wykrycie. Gdy frakcje alfa-fetoproteiny analizowano w surowicy uzyskanej od tych 12 pacjentów w momencie wykrycia guza, 8 (67 procent) miało podwyższony odsetek alfa-fetoproteiny L3, alfa-fetoproteiny P4 + P5 lub obu. Wśród 24 pacjentów z marskością wątroby, którzy mieli stężenie alfa-fetoproteiny 30 ng na mililitr lub więcej na linii podstawowej i podwyższonym odsetkiem alfa-fetoproteiny L3 lub alfa-fetoproteiny P4 + P5, gdy wykryto raka wątrobowokomórkowego, próbki surowicy pobrano przed wykryciem guza za pomocą technik obrazowania analizowano retrospektywnie. Podwyższony odsetek alfa-fetoproteiny L3 lub alfa-fetoproteiny P4 + P5 został po raz pierwszy wykryty u ośmiu pacjentów (33 procent) w próbkach uzyskanych 3 miesiące przed wykryciem nowotworu, u sześciu pacjentów (25 procent) w próbkach uzyskanych 6 miesięcy przed wykryciem u siedmiu pacjentów (29 procent) w próbkach uzyskanych 12 miesięcy przed wykryciem oraz u trzech pacjentów (12 procent) w próbkach uzyskanych 18 miesięcy przed wykryciem.
Dyskusja
Raki wątrobowokomórkowe rozwijają się w naturalnym przebiegu marskości, z roczną częstością występowania 3 do 10 procent4,26. Czytaj dalej Wczesne rozpoznawanie raka wątrobowokomórkowego w oparciu o zmienione profile alfa-fetoproteiny ad 5

Wczesne rozpoznawanie raka wątrobowokomórkowego w oparciu o zmienione profile alfa-fetoproteiny czesc 4

Wartości w tej grupie ulegały fluktuacjom podczas obserwacji i mieściły się w zakresie od 5 do 270 ng na mililitr (mediana, 32) po dwóch latach. Stężenie alfa-fetoproteiny w surowicy mieściło się w zakresie od 30 do 1240 ng na mililitr (mediana, 75) na linii podstawowej i od 30 do 7080 ng na mililitr (mediana, 275) w momencie wykrycia nowotworu u 33 pacjentów z marskością wątroby, u których hepatocellular rak rozwinięty podczas obserwacji. Tylko 8 (24 procent) z 33 pacjentów z marskością wątroby, u których rozwinął się rak wątrobowokomórkowy, miało stężenia alfa-fetoproteiny w surowicy powyżej 500 ng na mililitr w momencie wykrycia guza. Proporcje alfa-fetoproteiny L3 i alfa-fetoproteiny P4 + P5 u pacjentów z marskością wątroby z lub bez raka wątrobowokomórkowego
Figura 2. Figura 2. Czytaj dalej Wczesne rozpoznawanie raka wątrobowokomórkowego w oparciu o zmienione profile alfa-fetoproteiny czesc 4

Czynniki ryzyka raka wątrobowokomórkowego u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby ad 5

W ich badaniu skumulowane zagrożenie rakiem wątrobowokomórkowym było wyższe u pacjentów z podwyższonym poziomem alfa-fetoproteiny w surowicy niż u osób o prawidłowych poziomach, ale autorzy nie stwierdzili związku między ryzykiem raka wątroby a określonymi przyczynami marskości. Natomiast nasze badanie pokazuje bliski związek między ryzykiem raka wątroby i wirusem zapalenia wątroby typu C. Nasze wyniki wskazują również, że palenie może zwiększać ryzyko raka wątroby u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby. Jednym z ograniczeń naszych badań było zastosowanie testu immunoenzymatycznego pierwszej generacji dla anty-HCV, ponieważ test ten może być mniej czuły i specyficzny niż testy drugiej generacji18-21. Stosunek częstości dla pacjentów pozytywnych dla anty-HCV w naszym badaniu może być niedoszacowany z powodu przypadkowej błędnej klasyfikacji ich statusu dla przeciwciała. Czytaj dalej Czynniki ryzyka raka wątrobowokomórkowego u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby ad 5

Czynniki ryzyka raka wątrobowokomórkowego u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby cd

Nie zaobserwowano znaczących różnic między grupami, z wyjątkiem częstości występowania raka wątroby w rodzinie (2,3 procent vs. 6,1 procent). Rozwój raka wątroby
W okresie obserwacji (od rekrutacji do końca września 1991 r. Średni czas trwania [. SD] wynoszący 35,7 . Czytaj dalej Czynniki ryzyka raka wątrobowokomórkowego u pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby cd